Een zwoele zomeravond

 

 

 

Met mijn ogen gesloten lag ik op een comfortabel ligbed op het terras van onze ultraluxe vakantievilla. Als ik om me heen zou kijken zou ik kunnen zien dat het hele plaatje perfect was.

De zon stond hoog aan de hemel, de lucht was stralend strakblauw, als in een vakantiefolder. Links van het ligbed, naast mijn halfvolle wijnglas, stond een roestvrijstalen koeler op een elegante voet met daarin te midden van twinkelende ijsblokjes een fles prosecco, dezelfde die ik al de hele week gedronken had en waar ik maar geen genoeg van kreeg. Josef, onze vaste kelner, ontkurkte bij het diner inmiddels al ongevraagd met een brede glimlach een fles van deze onweerstaanbare bubbels. Josef zelf was overigens ook behoorlijk onweerstaanbaar, maar dat terzijde.

Aan Patrick, mijn man, was wat hij ‘al die poespas’ noemde, niet besteed. Die dronk het liefst gewoon een eerlijk pilsje, zoals hij zelf altijd luidruchtig verklaarde. Té luidruchtig naar mijn mening.
 

Het uitzicht was adembenemend. Je keek uit over een enorme vlakte met een begroeiing die voornamelijk bestond uit goudkleurig woestijngras met hier en daar wat onbeduidend struikgewas, en er was op elk moment van de dag wel wat te zien. Op slechts enkele tientallen meters van ons terras vandaan had ik al zebra’s en struisvogels gespot. Van grazende impala’s keek ik niet eens meer op. In de verte lagen de indrukwekkende rode zandduinen die maakten dat jaarlijks duizenden toeristen van over de hele wereld naar Namibië kwamen om met eigen ogen dit wonder der natuur te aanschouwen. De zonsondergangen op deze magische plek waren magnifiek, een uniek schouwspel van kleur en licht.
 

Maar terwijl ik daar lag, met mijn ogen dicht in de warme zon zag ik niets van dat alles.
In plaats van naar al het moois om me heen, keek ik vanachter mijn gesloten oogleden naar de film van de teloorgang van mijn huwelijk, die zich in mijn hoofd afspeelde. Een film die vandaag overigens niet zijn première beleefde, bij lange na niet. De afgelopen maanden, misschien wel jaren, hadden de eerst nog vage impressies zich steeds dwingender aan me opgedrongen, totdat het totaalbeeld tenslotte zo duidelijk was geworden dat ik het niet meer kon negeren. Ons huwelijk, dat dertien jaar geleden zo veelbelovend had geleken, was verworden tot een slechte gewoonte. Ons huis, ooit met veel liefde gekocht en verbouwd,  was gedegradeerd tot een plek waar we als twee vreemden langs elkaar heen leefden. Ik kon niet eens aanwijzen waar het mis was gegaan, het was gewoon gebeurd.
 

Na lang aarzelen had ik er met Patrick over gesproken. Dat ik niet gelukkig was. Dat ik zo niet verder wilde. Dat ik pas achtendertig was en wilde voelen dat ik leef. Ik wilde hartstocht, en romantiek. Nu was romantiek nooit Patrick’s sterkste kant geweest, maar dat had hij altijd ruimschoots gecompenseerd met zijn passie en enthousiasme. Inmiddels, na dertien jaar huwelijk, leken deze eigenschappen te zijn vervangen door een allesoverheersende bezadigdheid en was seks verworden tot een maandelijks terugkerend zaterdagavondevenement met weinig enthousiaste deelnemers.
 

Tot mijn niet geringe verbazing was Patrick het helemaal met me eens geweest. Hij had me aangehoord en instemmend geknikt. Ik had volledig gelijk, beaamde hij. We hadden de sleur in ons leven toegelaten en die moest een halt worden toegeroepen. Onmiddellijk. Want hij hield van mij, hij wilde me beslist niet kwijt. Ik was de vrouw van zijn dromen. Zijn alles. Hij had mijn hand gegrepen en die gekust en me trouwhartig aangekeken. Even meende ik weer de man te zien op wie ik lang geleden verliefd was geworden. Was er dan toch nog hoop voor ons beiden?

Wat een onaangenaam en wellicht pijnlijk gesprek over een echtscheiding had moeten worden was door Patrick moeiteloos omgebogen tot een luchtige conversatie over vakantiebestemmingen. Want dat was waar we volgens hem aan toe waren, aan vakantie. Tijd voor onszelf. Een tweede huwelijksreis. Ik zag een verloren gewaande sprankeling in zijn ogen terwijl hij probeerde me te overtuigen, en ik geloofde hem maar al te graag.
 

En zo waren we anderhalve week geleden na een lange en vermoeiende vlucht en een vijf uur durende rit in een gehuurde jeep uiteindelijk moe en stoffig op deze luxe lodge gearriveerd. Het neusje van de zalm had de vriendelijke mevrouw van het reisbureau ons beloofd en ze had niets teveel gezegd.

Helaas bleek al gauw dat zowel de prachtige omgeving als de weelde van de lodge niet datgene kon verhullen waar het in feite om ging. Dat Patrick en ik op elkaar uitgekeken waren. Want zoveel was inmiddels wel duidelijk. Onze opleving had nauwelijks langer geduurd dan het boeken van de reis. Zelfs op deze fantastische locatie waren we er binnen een week in geslaagd in een soort van sleur te geraken waarin we beiden, onverschillig voor de wensen van de ander, onze eigen gang gingen. In de ochtenden gingen we met een gids op jeepsafari. Patrick had zijn ultralichte camera meegenomen en filmde alles wat bewoog. Dat wil zeggen, alles behalve mij. Als mijn hoofd wel eens per abuis voor zijn lens verscheen, terwijl hij probeerde in te zoomen op een groepje giraffen dat vreedzaam aan de blaadjes van een acacia stond te knabbelen, zuchtte hij diep. ‘Hè Maris, je ziet toch dat ik aan het filmen ben, trek nou gewoon effe je kop in...’
 

’s Middags meldde Patrick zich meestal aan voor de wandelsafari. De eerste keer was ik ook meegegaan, maar ik had het enorm gênant gevonden hoe Patrick ieder insect en elke olifantendrol die de gids aanwees op de gevoelige plaat vastlegde. Sindsdien bracht ik de middagen door aan de rand van ons privézwembad met een spannend boek en een glas wijn. Of, om eerlijk te zijn, met een fles wijn.
 

Mijn sombere gedachten werden onderbroken door het geluid van de terrasdeuren die zachtjes openschoven. Kennelijk was Patrick al terug. Ik vroeg me af hoe laat het was, maar nam niet de moeite mijn ogen te openen en overeind te komen. Ik mompelde een vage groet, Patrick reageerde niet eens. Dit was je reinste waanzin, dacht ik wrevelig. Zodra we thuis zijn ga ik op zoek naar…

Ik gaf een gilletje toen ik ineens iets kouds tussen mijn schouderbladen voelde.  Ik wilde me omdraaien maar Patrick duwde me zachtjes terug op het ligbed. ‘Ssssst…’ fluisterde hij bij mijn oor, ‘relax…’ Verrast liet ik me weer zakken, benieuwd naar wat komen ging.

Met wat naar ik aannam een ijsklontje was, trok Patrick een spoor vanaf mijn nek langs mijn ruggenwervel naar beneden, waarna hij met zijn vingertoppen hetzelfde deed. Een aangename sensatie, ik kreeg er kippenvel van. Voor het eerst in maanden genoot ik van zijn aanraking. Hij masseerde zacht maar toch ook stevig mijn nek, mijn schouders. Ik kreunde zachtjes ter aanmoediging, opdat hij vooral niet zou ophouden. Blijkbaar had hij de hint begrepen en er zelfvertrouwen uit geput, want plotseling werd het donker voor mijn ogen. Mijn saaie fantasieloze echtgenoot bond me een soort blinddoek om! Ik overwoog tegen te stribbelen, maar hij voelde mijn weerstand en kuste zachtjes mijn nek, likte aan een oorlelletje. Een rilling van genot ging door me heen. Protesteren was geen optie. En eigenlijk wilde ik dat ook helemaal niet. Zijn vingers gleden langs mijn lichaam naar beneden, hielden stil bij mijn bikinislip en trokken behendig de bandjes los die de voor- en achterkant met elkaar verbonden. Het wond me op. De zon op mijn huid, Patrick’s handen en tong die overal tegelijk leken te zijn, de heerlijk mannelijke geur van zijn lichaam die ik op de een of andere manier veel intenser waarnam dan gewoonlijk. Dankzij de blinddoek natuurlijk, overwoog ik rationeel. Het feit dat ik niets kon zien, zette waarschijnlijk al mijn andere zintuigen op scherp. Patrick streelde mijn billen, trok ze zachtjes iets uit elkaar en wist met zijn tong feilloos de juiste plekjes te vinden. Ik kreunde luid en duwde mijn kont uitnodigend omhoog. Zijn vingers gleden tussen mijn benen, ik hoorde zijn adem stokken toen hij voelde hoe geil ik was. Hij trok zijn hand terug, pakte mijn heupen beet en duwde zachtjes. Gewillig draaide ik me op mijn rug. Patrick boog zich over me heen, streelde mijn borsten, beroerde met zijn tong mijn tepels die hard werden onder zijn aanraking. Ik stak mijn handen uit. Ik wilde hem aanraken, voelen. Patrick pakte me bij mijn polsen beet en legde mijn handen boven mijn hoofd.  ‘Patrick...’ fluisterde ik verlangend. Ik duwde mijn bekken omhoog. Meteen was daar zijn mond, zijn tong die zich doelbewust een weg zocht, me gekmakend heerlijk likte.

Ik was verbaasd. Had hij stiekem een cursus gevolgd? Niet nadenken Mariska, sprak ik mezelf vermanend toe, genieten! Toen ik het gevoel had dat ik het niet langer volhield, dat ik zou gaan gillen als hij me nu niet onmiddellijk zou neuken, hield hij ineens op. Roerloos bleef ik liggen. Ik hoorde een kledingstuk op de grond vallen, toen kwam hij op me. Zijn erectie was enorm toen hij bij me binnendrong. Ik was haast vergeten hoe het voelde, en kwam bijna onmiddellijk klaar. Patrick hijgde en neukte me met snelle stoten. Toen trok hij zich terug en een moment later spoot zijn zaad over mijn buik.
 

Plotseling ging alles heel snel. Terwijl ik nog half daas was van genot en verbazing, hoorde ik gestommel aan de voorkant van het huisje en daarna de voordeur die met een klap dichtviel. Bijna tegelijkertijd streek er iets langs mijn been dat vervolgens verdween via het struikgewas aan de zijkant van het terras. Het hoge gras maakte een knisperend geluid en ik hoorde takjes kraken. Onwillekeurig trok ik een badlaken over me heen. Ik bevrijdde mezelf van de blinddoek, die het sjaaltje bleek te zijn dat ik eerder vandaag had gedragen en in de jeep had laten liggen.

Met mijn ogen half dichtgeknepen tegen het felle zonlicht zag ik mijn man het terras opstappen met een bierblikje in zijn hand, gehuld in zijn wandelsafaritenue. Beige afritsbare goretex broek, polo met korte mouw in dezelfde kleur, bodywarmer met voldoende zakken voor flesjes water, muggengel, verrekijker, zakmes en wat men zoal nog meer nodig zou kunnen hebben tijdens een wandeling door de wildernis. Zijn voeten staken in de stevige wandelschoenen die ik hem na de lunch had zien aantrekken. Ik had me nog geërgerd aan de bedachtzame zorgvuldigheid waarmee hij zijn veters strikte.

Niet in staat ook maar een gedachte te vormen staarde ik hem aan. Patrick trok met een geroutineerd gebaar het lipje van het bierblikje en nam een flinke teug.
‘Hè, dat doet een mens goed,’ verzuchtte hij. Hij liet zich met een plof op de tweede ligstoel neervallen.
‘Wist jij trouwens dat ze dat kleine ronde torentje verderop achter het restaurant speciaal hebben gebouwd om naar de sterren te kijken?’ vroeg hij, zich volledig onbewust van mijn verwarring. Ik was niet tot antwoorden in staat, maar dat was ook niet nodig.

‘Het schijnt vanavond extreem helder weer te zijn. Het zal waarschijnlijk een prachtige nacht worden,’ declameerde Patrick met een air alsof hij verstand van zaken had.
‘Als we willen, mogen we na het diner van de sterrenkijkers in dat gebouw gebruik maken. Er is dan ook een heuse sterrenkundige aanwezig, die van alles weet te vertellen over het sterrenstelsel. Dat lijkt me reuze boeiend, denk je niet?’
Patrick nam nog een slok van zijn bier en liet een luide boer. Ik kromp ineen. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat een man die een groot en welvarend aannemersbedrijf had weten op te bouwen, niet meer beschaving in zijn lijf had dan de eerste de beste metselaar die vanaf de steiger het alfabet boerde naar voorbijgangers? Ik mompelde iets vaags waaruit je zou kunnen concluderen dat me dat inderdaad bijzonder interessant leek, en verdween naar de badkamer met het badlaken angstvallig om me heen geslagen.
 

Tijdens het diner informeerde Josef belangstellend of we een plezierige middag hadden gehad. Terwijl Patrick enthousiast verhaalde over verse luipaardkeutels en struisvogels met wel twintig jongen, keek Josef me veelbetekenend aan.

Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen, mijn hart klopte plotseling in mijn keel. Josef? Josef! Josef was mijn onzichtbare minnaar geweest! Ineens bekeek ik de knappe jonge neger met heel andere ogen. Met hebberige ogen. Zijn markante kop met de altijd glimlachende ogen en zijn brede schouders en gespierde armen. Onbevangen en zelfbewust streek Josef met een arm langs mijn borst terwijl hij de lege borden weghaalde. De begeerte sloeg als een hete golf door me heen. Die smeerlap wist precies welke uitwerking hij op me had.
 

Na de maaltijd zocht ik onnodig lang naar mijn tas en vest die beiden gewoon over de rugleuning van mijn stoel hingen.
‘Schiet op Maris,’ maande Patrick me tot spoed, ‘die sterrenkundige houdt een soort presentatie met foto’s en een heleboel interessante informatie. Het begint stipt om half tien.’ Ik aarzelde, nam toen snel een besluit.
‘Weet je wat schat, ga jij maar. Ik heb geloof ik een wijntje teveel gedronken, ik wil graag gaan liggen.’
Patrick keek geërgerd maar knikte toen.
‘Oké, dan zie ik je straks. Blijf maar niet op. Het zal wel laat worden.’ Hij gaf me een plichtmatige kus op mijn wang en beende haastig weg. Ik draaide me om. Josef stond bij de bar en had het toneelstukje gadegeslagen. Nu haastte hij zich naar me toe.

‘Is there anything I can do for you, Mariska?’ vroeg hij formeel, maar ik zag dat zijn ogen fonkelden.
‘Maybe you can bring a bottle of wine to the house in ten minutes?’
‘Of course,’ knikte hij, ‘as you wish madam.’
Hij knipoogde nadrukkelijk en liep terug naar de bar. Ik keek begerig naar zijn gespierde billen onder de dunne stof van zijn pantalon. Toen wandelde ik langzaam naar het huisje. 

Ik keek omhoog. Honderden sterren flonkerden aan de zwarte hemel, je hoefde werkelijk geen sterrenkijker te hebben om dat te kunnen vaststellen. In één ding had Patrick gelijk gehad, het zou een prachtige nacht worden.